Weblog Slot Zuylen

Ons kantoor
geplaatst op 13-4-2007 door Hester Kuiper (conservator)

Regelmatig wordt mijn collega’s en mij gevraagd hoe het is om te werken op een kasteel. Ter illustratie zal ik u iets vertellen over ons kantoor. Terwijl ik dit schrijf, zit ik in één van de oude vertrekken van Slot Zuylen, uit de eerste helft van de zestiende eeuw. In de wand achter mij bevond zich tot 1752 de oude toegang met ophaalbrug, waarvan je de sporen nog kunt zien. Door het betraliede raam hebben de slotvoogd en ik zicht op de slotgracht. Alles ademt hier geschiedenis.

Maar ik kan het u ook anders vertellen. Wij werken in de voormalige stookkelder van het kasteel. Tot twee jaar geleden gebruikten wij als tweepersoonsbureau een eigenlijk te hoge timmertafel, die stamt uit de tijd dat het stookhok ook timmerwerkplaats was. En de temperatuur is hier binnen vandaag, een zonnige dag in april, lager dan buiten, door de meterdikke muren.

Deze laatste alinea klinkt waarschijnlijk een stuk minder idyllisch. En toch zijn beide beschrijvingen waar. Hoe het is om dagelijks in Slot Zuylen te werken, ligt ergens er tussenin. Want er moet aangepakt worden. Met een beperkt budget en in drie dagen per week zorg dragen voor onder meer het behoud en beheer van 12.000 objecten, de opleiding van 25 enthousiaste gidsen en de inrichting van het museum. Maar enkel werken en niet om je heen kijken, is hier gelukkig onmogelijk. Elke dag word ik getroffen door de tastbaarheid van de geschiedenis en schoonheid van deze plek, door de ‘historische sensatie’. Eeuwenlang zijn hier mensen geweest; ik weet wie het waren, hoe ze eruit zagen en wat ze bezaten. Ik probeer me een beeld te vormen hoe hun leven eruit zag. Een leven op deze plek. Slot Zuylen.

Nu pas lees ik je grappige, nieuwe verhaal op de (of het?) weblog; alles is zo waar wat je schrijft. Misschien lezen we een volgende keer wel iets van je over de bloemenkelder die we zien als wij de andere kant op kijken. Of is die kelder altijd al "bloemenkelder" geweest, al waren er toen nog geen vrijwilligers die wekelijks voor zulke fraaie boeketten zorgen en was het de taak van het huispersoneel om de vazen in alle zalen en gangen van verse bloemen uit de eigen "pluktuin" te voorzien?

Dag Hester, Wat leuk om je beschrijving van de werkplek te lezen. Ik herken het enorm, want ik heb er zelf tenslotte ook een paar maandjes gebivakkeerd. Vaak zat ik daar alleen en hoorde de pittige stap van Anneke ergens boven aan het redderen, en Walter zijn kalme tred door het grind. Dat gaf met name op donkere winterse dagen een huiselijk gevoel. Veel succes met het weblog! Ben benieuwd naar de verhalen.

• Iets nieuws: een weblog! 2-4-2007